Kan Tarlası

1119 yılında, kuzey Suriye'nin tepelik ülkesinde, Halep ile Haçlı elindeki Antakya şehri arasında, Sarmada yakınında, Artuklu hanedanından, Cezîre'deki Mardin'in beyi ve Halep'in hâkimi Türkmen emîri Necmeddin İlgazi b. Artuk, Türkmenlerin atlı okçuları çevresinde kurulu büyük bir orduyu, prensi ve naibi Salernolu Roger'in yönettiği Antakya Prensliği'nin ordusuna karşı getirdi. Roger, öğüde rağmen, ilerleyip korunaksız bir mevkide ordugâh kurmuştu; İlgazi'nin ordusu şafakta Frank ordusunu kuşattı ve düzene giremeden önce ezdi; birkaç saatte onu neredeyse son adamına kadar yok etti. Roger'in kendisi öldürüldü ve kıyım o kadar büyüktü ki Franklar o yeri ondan sonra hep Ager Sanguinis, yani Kan Tarlası olarak andı. Doğu'nun Haçlılarının uğradığı en eksiksiz ve en ezici yenilgilerden biriydi ve bir an için Antakya'yı açık ve neredeyse savunmasız bıraktı. Ne var ki İlgazi, zaferden ve yağmadan sonra adamlarının yorgunluğu ve dağılması yüzünden mi, yoksa böylesine büyük bir kuvveti bir arada tutmanın güçlüğünden mi, şehrin üzerine yürümedi ve Kudüs'ten takviye edilen Antakya Prensliği hayatta kaldı. Savaş, erken Haçlı döneminin büyük bir Müslüman zaferi olarak ve bölünmüş Müslüman güçlerin, kabiliyetli bir komutan altında birleştiğinde Frank ordularını nasıl parçalayabileceğinin bir işareti olarak hatırlanır; Zengî'nin, Nûreddin'in ve Selâhaddin'in çok daha ileri taşıyacağı bir ders. Bu sahne, Kan Tarlası'nı tasvir eder; projenin ahlakına uygun olarak herhangi bir figür kimliksiz ve uzaktadır ve kıyım dehşet verici ayrıntı olmadan gösterilir.