Müreysi' Kuyularına Sefer

Medine'nin güneybatısında Kızıldeniz kıyısına doğru alçak arazide yaşayan, Huzâa konfederasyonuna mensup bir bedevî kabilesi olan Benî Mustalik'e sefer, Sünnî âlimlerin çoğunluğunca hicretten sonraki beşinci yıla (yaklaşık 627), bir kısmınca altıncı yıla tarihlenir. Kabilenin Müslümanlara karşı toplandığını öğrenen Hz. Peygamber (s.a.v.) sefere çıkıp onları Müreysi' kuyusunun başında ânsızın bastırdı; çarpışma kısa sürdü, kabile mağlûp edildi, esirler ve sürüler alındı. Seferin Sîre'deki kalıcı yerini, çarpışmanın kendisi değil, dönüş yolundaki iki hadise verir. Birincisi, su başındaki bir tartışma, Abdullah b. Übey önderliğindeki münâfıkları fitne çıkarmaya sevk etti; Münâfikūn sûresinde kaydedilen sözlere yol açtı. İkincisi ve en ağırı ifk hadisesidir: ordu geceleyin hareket ettiğinde perdeli mahfesinde (hevdec) yolculuk eden Hz. Âişe (r.anhâ) geride kaldı, ertesi gün bir sahâbî tarafından kampa getirildi ve kötü diller ona iftira yaydı. Mesele haftalarca topluluğu meşgul etti; nihayet Kur'an, Nûr sûresinde (Nûr 24/11-20) onun mâsumiyetini bizzat ilân etti ve iftiraya karşı şâhitlik hükmünü koydu. Anlatı, Sahîh-i Buhârî'de (Hz. Âişe'den (r.anhâ) gelen uzun ifk hadisi) ve İbn İshâk'ın Sîre'sinde ayrıntılı biçimde korunur. Bu sahne, baskının sonrasının yerini ve ânını, taş kuyu, dinlenen mahfe, dönüş yolu, Peygamber'i (s.a.v.) veya herhangi bir kişiyi tasvir etmeden, katı Sîre katmanında gösterir; en ağır mesele olan iftira ve onun Kur'ânî cevabı, gösterilmek yerine mahfe ve yolla îmâ edilir.