Birinci Viyana Kuşatması

Hicrî 936'da (1529 MS) Muhteşem denen Osmanlı sultanı Süleyman, ordusunu Viyana surlarına kadar götürdü; Osmanlı ilerleyişinin Orta Avrupa'da ulaştığı en derin nokta; ve geri dönmek zorunda kaldı. Süleyman'ın saltanatı Osmanlı gücünün doruğuydu: Belgrad'ı ve Rodos'u almış, hicrî 932'de (1526) Mohaç'ta Macaristan krallığını ezmiş ve 1529'da Alman topraklarının kapısı Habsburg başkenti Viyana'ya karşı Tuna boyunca yürümüştü. Fakat sefer şehre mevsimin geç bir vaktinde ulaştı. Güneyden gelen uzun yürüyüş orduyu yıpratmış ve ikmâlini yavaşlatmış, en ağır kuşatma topları çamurlu yollarda geride bırakılmış ya da saplanmış ve sonbahar yağmurları kuşatma işlerini su basmış hendeklere çevirmişti. Savunucular dayandı, saldırılar başarısız oldu ve kış yaklaşırken ve hatları aşırı gerilmişken Süleyman kuşatmayı kaldırıp Ekim'de geri çekildi; ağır teçhizatının çoğunu çamurda bırakarak. Başarısızlık, bu yöndeki Osmanlı genişlemesinin sınırını işaretledi: Osmanlılar Macaristan ve Balkanlar'da nesiller boyu büyük bir güç olarak kalacak olsa da, Viyana, ikinci ve yine başarısız 1683 kuşatmasına kadar ciddi biçimde tehdit edilmeyecekti. Sefer, Osmanlı sefer defterlerinde ve Süleyman'ın saltanatının tarihlerinde, öbür yandan ise savunmanın Alman ve Avusturya anlatılarında kaydedilir. Bu sahne bir saldırıyı değil, geri çekilmeyi tasvir eder: gri sonbahar gökleri altında Tuna üzerinde büyük surlu bir şehir, sökülmekte olan devasa Osmanlı çadır kampı, çamurda saplanmış ağır toplar, su basmış kuşatma hendekleri ve güneye geri dönen ordu; Orta Avrupa'da Osmanlı dalgasının doruğu ve geri çekilmeye başladığı an. Çerçeve ölçülüdür: bir imparatorluğun erişiminin sınırı; dayanan surlar kadar mesafe, mevsim ve çamur tarafından da çizilmiş.