Halîme'nin Obası

Mekke halkının âdeti, çocuklarını, kasabanın hastalıklarından uzakta, açık havada ve bâdiyenin saf Arapçasıyla büyüsünler diye çevredeki çöl kabilelerinin süt annelerine vermekti. Bu âdetle, Fil yılında (yak. 570) Mekke'de doğan ve daha doğmadan babasını kaybeden çocuk Muhammed (s.a.v.), otlak diyarı Hicaz'ın Tâif'e doğru yaylasında bulunan Sa'd b. Bekir kabilesinin süt annesi Halîme bint Ebî Züeyb'in (r.anhâ) bakımına verildi. İbn İshâk'ın Sîre'si, İbn Sa'd'ın Tabakāt'ı ve Beyhakī'nin Delâilü'n-Nübüvve'si, Halîme ile ev halkının Mekke'ye bir kıtlık yılında geldiğini, öbür süt annelerinden hiçbirinin babasız bir çocuğu almak istemediğini ve onu aldığında halkının üzerine apaçık bir bereketin indiğini anlatır: sütü ve göğsü doldu, deve ve sürü bol verdi, obasının çevresindeki otlak gürleşti; öyle ki ailesi, onu emzirdikleri yılları bolluk yılları olarak andı. Çocuk, annesi Âmine'ye (r.anhâ) Mekke'de geri verilmeden önce birkaç yıl Sa'doğulları arasında kaldı. Bu sahne yalnızca süt anne diyarını ve ev halkını tasvir eder: kabilenin kara kıl çadırları, sürü ve sağmal deve, su birikintisi, çadırın yanında boş bir beşik ve iyi bir mevsimin otlaktaki yeşili. En sıkı görsel ahlaka uygun olarak hiçbir şahıs gösterilmez; ne bebek hâliyle Peygamber (s.a.v.) ne Halîme (r.a.) ne de halkından biri; bereket, mekân ve ev halkının gürlemesi aracılığıyla anlatılır.