Eyyûb'un Pınarı

Kur'an, Eyyûb (a.s.) peygamberi, uzun ve ağır bir imtihandaki sabrı sebebiyle yüceltir. Enbiyâ sûresinde Rabbine seslenir: Bana gerçekten zarar dokundu, sen merhametlilerin en merhametlisisin (21/83); Allah da ona icabet eder, zararı giderir ve ona ailesini, bir de onlarla beraber bir o kadarını, katından bir rahmet ve kullara bir hatırlatma olarak bağışlar (21/84). Sâd sûresinde imtihan ve ferahlık yeniden anlatılır: Eyyûb, şeytanın kendisine bir yorgunluk ve azap dokundurduğunu söyler (38/41) ve emir gelir: Ayağını yere vur, işte yıkanılacak ve içilecek soğuk bir su (38/42); ailesi ve onlarla beraber bir o kadarı kendisine geri verilir (38/43) ve Allah şahitlik eder: Biz onu sabırlı bulduk; o ne güzel kuldu, daima Allah'a yönelirdi (38/44). Aynı pasaj, bozmaması için yemininin yumuşak bir çözümünü de kaydeder: eline bir tutam ot alıp onunla bir kez vurması (38/44). Sünnî kısasü'l-enbiyâ geleneği (İbn Kesîr, Taberî) Eyyûb'u, İshak soyundan, İbrâhim'in (a.s.) torunları arasında, Mûsâ'dan (a.s.) önceki nesillere yerleştirir; büyük servetini ve çok sayıdaki evlâdını, bunların hepsinin elinden alınışını, bedenî hastalığını ve eşinin vefâsını, nihayet sağlığına kavuşmasını anlatır. Kur'an ne bir tarih ne de tek bir yer tayin eder. İki bölgesel rivayet onun hatırasını korur: biri Umman'ın uzak güneyinde Zufâr'da, Salâle'nin ardındaki yeşil yaylada bir pınarın yanında Nebî Eyyûb makamının bulunduğu yer; biri de güney Suriye'nin Havran'ında, Eyyûb pınarı ve kayasıyla. Bu sahne güney Arabistan rivayetini kullanır: Salâle yakınındaki, alışılmadık ölçüde yeşil, pınarlarla beslenen vadi, sazlar ve hurmalar, soğuk pınar ve sade bir su testisi. Hiçbir şahıs gösterilmez.