Kuyumcuların Boşalmış Çarşısı

Benî Kaynukā, Medine'nin üç başlıca Yahudi kabilesinden biriydi; kendi mahallelerine yerleşmişlerdi ve kaynaklarda öncelikle çiftçi olarak değil, zanaatkâr, demirci ve kuyumcu, olarak anılırlar. Hicret'ten sonra kurulan yeni düzen altında şehrin gruplarını birbirine bağlayan Medine sözleşmesinin taraflarındandılar. Hicret'ten sonraki ikinci yılın Şevval ayında, 624 MS'de, Müslümanların Bedir'deki zaferinden sonraki haftalarda, ilişkilerin bozulması, İbn İshâk'ın Sîre'si ve Vâkıdî'nin Megāzî'sinde Kaynukā çarşısındaki bir hadiseye ve sözleşmenin ihlâline dayandırılır, Hz. Muhammed'in (s.a.v.) kabileyi kalelerinde kuşatmasına yol açtı. Birkaç günlük bir kuşatmanın ardından teslim oldular ve Sünnî tarih geleneğine göre sonuç, Medine'den çıkarılmaları oldu: taşınabilir mallarıyla ayrıldılar, sabit mülklerini geride bıraktılar ve kuzeye gittiler; rivayetlerin çoğu onları Vâdilkurâ'ya ve oradan Suriye sınırına doğru yönlendirir. Bu hadise, Sîre'de kaydedilen Medineli Yahudi kabilelerinin çıkarılışlarının ilkidir; bunu hicrî 4'te Benî Nadîr ve Hendek'ten sonra Benî Kurayza izler. Sünnî kaynaklar bunları tek ve ayrımsız bir olay olarak değil, şehir devleti içinde bozulan antlaşmaların siyasetinin sonuçları olarak değerlendirir ve klasik gelenek, aralarında farklı ayrıntı ve kronoloji korur. Bu sahne, teslimiyetin ardından gelen hâli tasvir eder: boşalan zanaatkârlar mahallesi, terk edilmiş ocaklar ve kuyumcu tezgâhları ve kuzey yolundaki ayrılan kabile kolu. Hiçbir şiddet göstermez, tarihî sonuç katliam değil, sürgündü, ve ağırbaşlı bir çerçeveyle sunulur. En sıkı görsel ahlaka uygun olarak hiçbir figür teşhis edilemez ve Peygamber (s.a.v.) tasvir edilmez.