Muhâcirler ile Ensâr'ın Kardeş Kılınması

Yesrib'e, bundan sonra Medine, Hicret'ten sonraki ilk aylarda, Hicret'in birinci yılında (622 MS), Hz. Muhammed (s.a.v.), muâhâtı, yani Mekke'de evlerini ve mallarını bırakıp gelen muhâcirler ile onları karşılayan Medineli Ensâr arasında resmî kardeşlik bağını kurdu. İbn İshâk'ın Sîre'si ve İbn Sa'd'ın Tabakāt'ı, her muhâcirin, evini, geçimini ve başlangıçta malını dahi onunla paylaşmaya razı olan Ensâr'dan bir ev sahibiyle kardeş kılındığını kaydeder, kaynakların sıradan akrabalıktan daha yakın diye nitelediği bir bağ; öyle ki ilk dönemde kardeş kılınanların, bu hüküm neshedilip miras kan akrabalarına dönünceye kadar birbirlerine vâris bile oldukları söylenir (müfessirlerin Enfâl sûresiyle (8/75) bağladığı bir hüküm). Ensâr'ın yoksul gelenlere gösterdiği cömertlik, doğrudan Kur'an'da övülür: 'Onlardan önce o yurda yerleşmiş ve imanı gönüllerine sindirmiş olanlar, kendilerine hicret edenleri severler; onlara verilenlerden dolayı içlerinde bir ihtiyaç duymazlar ve kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile başkalarını öz nefislerine tercih ederler' (Haşr 59/9). Muâhât, Medine'deki yeni toplumun toplumsal temeliydi; farklı köken ve imkâna sahip iki grubu tek bir vücut hâline getirmiş ve muhâcirlerin âcil yoksulluğunu gidermiştir. Bu sahne bir töreni değil, onun özünü tasvir eder: vahanın yerleşik kerpiç mahalleleri ve hurma bahçeleri, yeni gelenlerle ev sahipleri arasında paylaşılan haneler, mültecileri bağrına basan bir kasabanın sıradan ev işleri. Odakta hiçbir birey yoktur; konu, bağ ve mekândır. En sıkı görsel ahlaka uygun olarak Peygamber (s.a.v.) ve adı geçen sahâbîler tasvir edilmez.