On İki Pınar

Kur'an'ın, çöldeki yürüyüş yıllarında İsrâiloğulları'na hatırlattığı nimetler arasında, kayadan su çıkarılması vardır. Bakara sûresinde, Mûsâ (a.s.) kavmi için su dileyince ona, Asânı taşa vur, denildi; ondan on iki pınar fışkırdı, öyle ki her sıbt kendi içeceği yeri bildi (2/60). Aynısı A'râf sûresinde de anılır: Allah, onları on iki sıbt, ayrı topluluklar hâlinde ayırdığını ve Mûsâ'ya, kavmi su isteyince, taşa vurmasını vahyettiğini, ondan on iki pınar fışkırdığını, her topluluğun içeceği yeri bildiğini; üzerlerine bulutu gölge yapıp kudret helvası ile bıldırcın indirdiğini bildirir (7/160). On iki pınar, Ya'kūb'un (a.s.) oğullarından gelen on iki sıbta karşılık gelir ve anlatı, hem çorak bir diyârda Allah'ın rızkının hem de büyük bir kavim içindeki nizamın bir işaretidir; her sıbtın belirli bir yeri vardır. Kur'an kesin bir mevki tayin etmez; kısasü'l-enbiyâ geleneği bu nimetleri, yürüyüşün Sînâ çölüne, mevcut kütüphanenin Tuvâ vadisini ve buzağı hadisesini de koyduğu aynı diyâra yerleştirir. Bu sahne, Sînâ'nın granit çölündeki kampı tasvir eder: ondan su çıkan kaya ve sıbtların çadırlarına akan kanallara bölünmüş su, halkın su aldığı yalaklar ve su tulumları. Ne Mûsâ ne de başka bir şahıs gösterilir.